Over Ninke | Ervaringen | Podcast | Doorbreektips | CoachingContact



#10yearchallenge

Google+ LinkedIn

Ik zag de #10yearchallenge voorbij komen op social media.

Mensen posten 2 foto’s van zichzelf: één van nu en één van 10 jaar terug.

Had ik toen al foto’s van mezelf online staan?

Ik ging op zoek en vond geen foto. Wel een blog.

Ik schreef destijds verhaaltjes. Gewoon voor mezelf.

Vandaag deel ik een van die oude blogs. Voelt best kwetsbaar. Don’t shoot me.

Vooral leuk denk ik, als je in de jaren ‘70 bent opgegroeid.

Dan is het mogelijk een trip down memory lane.

Komt ie. Ik noemde deze blog ‘70.

WOENSDAG 29 SEPTEMBER 2010

Ik ben op gegroeid in een wijk die symbool staat voor de jaren ’70. Het is dat iedereen een eigen huis had, maar verder had het veel weg van een commune.

Alles kon en alles mocht.

In onze wijk woonden vooral ‘bewoners van het eerste uur’. Die woonden al in de wijk toen deze nog in aanbouw was. Ze hadden meegeholpen de wijk in te richten, het groen aan te leggen en vooral de sociale infrastructuur te helpen ontwikkelen.

Bewoners van het eerste uur hadden in de wijk een streepje voor. Ze maakten deel uit van de barcommissie, de groencommissie en de jeu-de-boulescommissie. Het was belangrijk bij deze groep te horen en gelukkig hoorde ik erbij.

De ouders in de wijk waren progressieve, rode mensen, die graag veel samen deden.

Zo was er een door bewoners opgericht eethuis en een door de kinderen opgericht kindereethuisje. Er was een crèche die door ouders werd bemand, er waren filmavonden, zomerfeesten en ontelbare tussendoorfeestjes en -etentjes.

Wij, kinderen van de bewoners van het eerste uur, hebben met grote regelmaat de zon zien opkomen, terwijl we nog rondhingen tussen de dronken, feestende ouders.

Onze moeders waren leuke vrouwen met op de borst een speldje van een gebroken geweertje.

Ze breiden voor ons lange truien met schapenwol die ze bij de boer hadden gehaald en daarna zelf verfden en sponnen.

Ze lagen topless in de tuin te zonnen, lazen de Opzij en droogden ons af met PvdA-badlakens.

Onze vaders hadden baarden en droegen paarse ribbroeken.

Ze bliezen op hun zelfgemaakte panfluiten, rookten Drum (nadat ze de pijp vaarwel hadden gezegd) en werkten in het onderwijs, waren muzikant of kunstenaar.

We deelden auto’s met elkaar en soms ook onze ouders. Want van partnerruil waren ze niet vies in onze wijk.

De kinderen van het eerste uur zaten allemaal op dezelfde school aan de rand van de wijk.

We speelden eindeloos met elkaar buiten en werden meegenomen door de ontelbare rages die door de wijk raasden.

Kartonnetjes met wasknijper aan de voorvork van de fiets, pantykous met tennisbal om flink mee tegen de muur te slaan en hinkelen op reuzehinkelpaden.

Het hoogseizoen bestond uit knikkeren met spelregels en terminologie die alleen de kinderen van het eerste uur begrepen. Ook het pijltjes schieten met pvc-buis was een tophit, maar dan wel met pijltjes van Vara-gidspapier.

Fast forward 2010…

De buurt waar ik nu woon zit heel anders in elkaar. Ook al hebben we jaarlijks een straatfeest en vinden we elkaar best aardig, de dynamiek is op geen enkele wijze te vergelijken met de socio-cultuur van toen.

Ik heb nog nooit met andere moeders bloemen van crêpepapier gemaakt en de vaders heb ik nooit met elkaar zuurdesembrood zien bakken.

Ook weet ik niet van iedereen de naam of wat ze bezighoudt in het leven. Laat staan dat ik weet of ze lekker dansen of van een stevige borrel houden.

Door het warme gevoel dat ik krijg van mijn herinneringen aan mijn oude wijk, besef ik dat het geen kwaad kan om eens wat socio-ervaring uit te strooien over onze buurt.

Al ben ik geen bewoner van het eerste uur, toch meld ik me aan voor de straatfeestcommissie.

Ik doe de deur wagenwijd open en zet Ding-a-Dong van Teach In hard aan.

Terwijl de kinderen zich vermaken met neusfluiten en gladjanussen, vraag ik mijn buren of ze zin hebben in een potje MasterMind.

Iemand anders komt met het idee te gaan vleesfonduen. En als we lekker met onze fonduevork elkaar balletjes uit de pan hebben geprikt, sluiten we ons diner af met Haagse Bluf.

Er wordt een LP van de BeeGees opgezet en er ontstaat spontaan een uitbundig dansfeest.

De kinderen maken hutten van kussens en lakens op zolder en komen af en toe naar beneden voor een handje pelpinda’s.

De grote mensen hebben veel lol en hebben vertrouwen in de toekomst. Vooral in die van hun buurt.

Wat een sociaal gebeuren ineens. En nu maar hopen dat er niemand op het idee komt om aan partnerruil te gaan doen.

Google+ LinkedIn

GEEF EEN REACTIE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *