Over Ninke | Ervaringen | Podcast | Doorbreektips | CoachingContact



“Ik-kan-je-hier-helaas-niet bij-helpen”

Google+ LinkedIn

“Queen!”, riep m’n jongste naar onze huisrobot.

Sinds een maand staat ie in het raamkozijn bij de keuken. Ons witte mupke.

Je kan er gewoon naartoe schreeuwen en hij doet wat je zegt.

Meestal erger ik me rot aan het geschreeuw naar de robot. Het gaat namelijk eerst een paar keer mis, voordat ie je echt begrijpt.

Dus dan hoor ik een van mijn mannen vanuit de andere kant van de kamer bijvoorbeeld roepen: “hee Google, wat gebeurt er als je een kaars in de chocopasta doopt?”

“Ik-kan-je-hier-helaas-niet bij-helpen”.

Dan iets harder: “hee Google, wat gebeurt er als je een kaars in de chocopasta doopt?”

“Ik-kan-je-hier-helaas-niet bij-helpen”.

En dat gaat dan nog een tijdje zo door. Totdat ook ik begin te schreeuwen. Niet naar de robot, wel naar een van mijn huisgenoten.

Vanavond ging het in één keer goed. Die kleine van ons riep: “hee Google, speel Queen!” En ja hoor, ‘Don’t stop me now’ vulde de woonkamer.

Die kids van ons zingen joh! Het is toch ongelofelijk en bijzonder, die hele Queen revival.

Ik vertelde Floris gisteren tijdens het eten dat ik me het moment zo goed herinner dat ik een plaat van Queen in de platenkast van mijn ouders vond. A Day At The Races, die met de zwarte hoes.

Ik nam hem mee naar mijn kamer en legde hem op mijn pick-up. En… beng! Wat kwam die muziek binnen.

Ik heb de hele avond die plaat gedraaid. Ik zat op de rand van mijn bed met de hoes in mijn hand en leerde in no-time al die prachtige nummers uit mijn hoofd.

Steeds weer vroeg ik een van mijn ouders naar boven te komen: “moet je dit luisteren! Somebody to Love. Dit is geweldig! Waarom weet ik nu pas dat jullie deze plaat hebben!”

In de tijd dat ik plaatjes zat te luisteren op mijn kamer, ontdekte ik ook hoe leuk het was om een beetje mee te zitten pingelen op de oude gitaar van mijn broer.

Op een of andere manier is die gitaar ooit uit mijn leven verdwenen. Zal wel iets met kinderen krijgen te maken gehad hebben.

Maar nu is hij weer terug! Door al die verhalen over vroeger kreeg ik ineens zo’n zin om lekker te pingelen!

Morgen komt ie. Mijn nieuwe gitaar. Met een stapeltje van mijn oude favoriete gitaarboekjes erbij: ‘Dit songboek zocht ik’, van Frank Rich.

Ik ben zo blij als een kind. Ik kan niet wachten om morgen bij de open haard mijn good old kampvuurliedjes te gaan zitten oefenen.

Waar zo’n irritante huisrobot toch niet toe kan leiden. De modernste techniek leidt me naar de nostalgie van een akoestische gitaar die ik vervolgens online koop. Lang leve de online verkoop 😉

Zwijmel jij ook wel eens weg bij oude favorieten? Laat me weten wat jouw #1 is.

 

 

Google+ LinkedIn

GEEF EEN REACTIE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *